Do wulkanu we wtorkowe popołudnie

Dotarliśmy do czegoś w rodzaju centrum dla odwiedzających, gdzie otrzymaliśmy krótkie wprowadzenie do podróży do wulkanu. Musieliśmy przejść 3 km do obozu bazowego, co wolałbym nazwać wędrówką; chociaż było mało zmian w wysokości, w ten konkretny (majowy) dzień śnieg był na tyle głęboki, że moje buty trekkingowe były całkowicie zakryte! Byłem dobrze ubrany, więc wszystko było w porządku, ale zakładam, że facet w szortach i klapkach miał pewne wątpliwości po drodze!

Mieliśmy wiatr w plecy w drodze do obozu bazowego na Þríhnúkagigur. Po drodze nasza przewodniczka Birgitta wskazała kilka pseudokratów (gervigígar), które występują tylko na Islandii i na planecie Mars. Podróż na dno wulkanu zajęła około 45 minut.

Po dotarciu do obozu bazowego mieliśmy okazję odpocząć trochę i napić się gorącego napoju. Podzielili nas na grupy po 3 lub 4 osoby, a następnie dali nam kaski i uprzęże na krótką wędrówkę wzdłuż grzbietu i późniejszy zjazd do wulkanu.

Spotkaliśmy więcej przewodników, którzy, jak później odkryłem, byli doświadczonymi ludźmi gór, ekspertami w ocenie, czy bezpiecznie jest podejść do wulkanu. Powiedziano nam, że to były jedne z najcięższych warunków pogodowych, w jakich kiedykolwiek to robili, ale nigdy nie czuliśmy się niebezpiecznie - wyraźnie byliśmy w dobrych rękach. Wędrówka wzdłuż grzbietu odbywała się przy wietrze prawie huraganowym tego dnia. Było to dość ekscytujące, gdy, na polecenie naszych przewodników, trzymaliśmy się za ręce i - z plecami do wiatru - powoli wędrowaliśmy w kierunku wlotu wulkanu. Przyczepili nasze uprzęże do lin na metalowym moście, gdy szliśmy w kierunku windy, a następnie zabezpieczyli nas do samej windy.

Winda powoli zjeżdżała w dół, przeciskając się przez tak wąskie miejsca, że można było dotknąć wnętrza wulkanu. A potem nagle wisieliśmy w otwartej pustce. To niesamowicie ogromne - wyższe niż Statua Wolności - a kolory są oszałamiające.

Wewnątrz wulkanu jest zaskakująco cicho. Oprócz lekkiego szumu działającej windy i stłumionych szeptów moich towarzyszy podróży, góra naprawdę blokuje wszelkie dźwięki z zewnątrz. Stopiony śnieg i deszcz delikatnie spadały do wulkanu. Krople łapały kawałki światła, gdy spadały w zwolnionym tempie - to było tak piękne. Zdjęcia w ogóle tego nie oddają; trudno naprawdę uchwycić poczucie spokoju i ciszy, gdy cicho siedziałem i pozwalałem, by fakt, że leżę wewnątrz tego potężnego (teraz uśpionego) bestii natury, ogarnął mnie.

Jak na wtorkowe popołudnie, nie było źle. Wcale nie źle.

Gorąco polecam to doświadczenie każdemu, kto interesuje się przyrodą, geologią, przygodami, wspinaczką górską lub kto po prostu chce zrobić coś niezwykłego. Jak już wcześniej wspomniałem, to jedyne miejsce na świecie, gdzie można zrobić coś takiego - zazwyczaj wulkany zapadają się po wyczerpaniu magmy, a jeśli gdziekolwiek istnieje taka komora magmowa, to zdecydowanie nie ma wygodnej wycieczki, która by cię do niej zjechała windą.

To powiedziawszy, choć jest to efektywne, wcale nie wydaje się nieautentyczne ani szczególnie „turystyczne” - nasi przewodnicy byli prawdziwymi alpinistami, a wszystko tam wydawało się bardzo bliskie naturze - wędrówka przez góry, spacer wzdłuż grzbietu, nawet narażenie na warunki atmosferyczne, nadawało całemu temu bardzo outdoorowy, przygodowy charakter. Podsumowując, to świetny sposób na doświadczenie unikalnej, górskiej i skalistej natury Islandii, aby wydostać się z miasta i naprawdę wspaniały sposób na spędzenie dnia.

WSKAZÓWKI

Weź pod uwagę warunki pogodowe. W Islandii mogą szybko się zmieniać i mogą być inne w górach niż w mieście.

-Weź ze sobą okulary przeciwsłoneczne - niezależnie od tego, czy to niespodzianka, czy nie, może być jasno w Islandii!

-Ubierz się dobrze inoś wygodne buty - najlepsze są buty trekkingowe, jeśli je masz.

-Weź dodatkową parę skarpet na wypadek, gdyby twoje stopy się zmoczyły.

-Kiedy jesteś wewnątrz wulkanu, schowaj aparat lub telefon na chwilę i po prostu się tym ciesz!